ວິທີການປຸງແຕ່ງດ້ວຍຄວາມຮ້ອນໃດທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄວາມປະສິດທິຜົນຂອງເຫຼັກຄາບອນດີຂຶ້ນ?

ວິທີການປຸງແຕ່ງດ້ວຍຄວາມຮ້ອນທີ່ສຳຄັນສຳລັບເຫຼັກຄາບອນ: ເປົ້າໝາຍ, ວິທີການ ແລະ ປະສິດທິຜົນ

ການເຮັດໃຫ້ເຢັນຊ້າ: ການຄືນຄືນຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ ແລະ ການປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງຈຸລະພາກຂອງເຫຼັກຄາບອນທີ່ຖືກດັດແປງດ້ວຍຄວາມເຢັນ

ການປຸງແຕ່ງເຫລັກຢ່າງຮຸນແຮງໃນສະພາບອຸນຫະພູມຕ່ຳ ສາມາດນຳໄປສູ່ການເຮັດໃຫ້ເຫລັກແຂງເກີນໄປ ແລະ ສິ່ງນີ້ສາມາດຫຼຸດຜ່ອນໄດ້ດ້ວຍການນຳໃຊ້ຂະບວນການທີ່ເອີ້ນວ່າ 'ການເຮັດໃຫ້ເຫລັກອ່ອນ' (annealing). ໃນຂະບວນການນີ້, ເຫລັກຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້ອນຈົນເຖິງອຸນຫະພູມທີ່ປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຢູ່ໃນໄລຍະປະມານ 600 ຫາ 700 ອົງສາເຊີເລັຽດ ໃນເວລາປະມານ 1-2 ຊົ່ວໂມງ, ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ເຫລັກຄ່ອຍໆເຢັນລົງຢ່າງຊ້າໆພາຍໃນເตา. ຜົນທີ່ໄດ້ຈາກຂະບວນການນີ້ແມ່ນການປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການປ່ອຍຄວາມຕຶດຕັນທາງໃນທີ່ເກີດຂື້ນໃນໂຄງສ້າງຂອງວັດຖຸ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ເກີດໂຄງສ້າງເຄີສຕັນໃໝ່ທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຄັ່ງຕຶດ. ຫຼັງຈາກການເຮັດໃຫ້ເຫລັກອ່ອນ, ວັດຖຸຈະຟື້ນຟູຄວາມຍືດຫຍຸ່ນທີ່ສູນເສຍໄປປະມານ 30% ແລະ ສາມາດຖືກນຳໄປປຸງແຕ່ງໃຫ້ປ່ຽນຮູບຮ່າງໄດ້ຢ່າງຮຸນແຮງກວ່າເກົ່າຫຼາຍກ່ອນທີ່ວັດຖຸຈະແຕກຫັກ. ສຳລັບວິສະວະກອນອຸດສາຫະກຳຍານຍົນ, ການມີໂຄງສ້າງທີ່ເປັນເອກະພາບຂອງເຟີຣີດ (ferrite) ແລະ ເປີລິດ (pearlite) ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ ໂດຍເປັນພິເສດສຳລັບການຜະລິດແຜ່ນປົກປິດຕຳຫຼວດ (body panels) ແລະ ໜ່ວຍຮອງຮັບນ້ຳໜັກ (structural support units) ທີ່ຕ້ອງຮັກສາຮູບຮ່າງຂອງຕົນໄວ້ໃຕ້ການຮັບນ້ຳໜັກ, ແລະ ເມື່ອຈຳເປັນ ຈະຕ້ອງສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດການເຄື່ອນທີ່ ຫຼື ງອ່ງໄດ້.

ການປົກຕິສະຫຼາດເຮັດໃຫ້ມີໂຄງສ້າງເມັດທີ່ເປັນເອກະພາບ ແລະ ປັບປຸງຄວາມງ່າຍຕໍ່ການຂັດແຕ່ງສຳລັບເຫຼັກກາບອອນທີ່ຜ່ານການຕີຂຶ້ນຮູບ ຫຼື ການມ້ວນ.

ການປົກຕິສະຫຼາດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການໃຫ້ຄວາມຮ້ອນເຫຼັກຈົນຮ້ອນຢູ່ໃນຊ່ວງອຸນຫະພູມ 800 ເຖິງ 900 ອົງສາເຊັນຕີເགດ ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຢັນຢ່າງຊ້າໆໃນອາກາດທີ່ຢູ່ນິ້ງ. ເຕັກນິກນີ້ຊ່ວຍກຳຈັດໂຄງສ້າງເມັດທີ່ໃຫຍ່ ແລະ ບໍ່ເປັນເອກະພາບທີ່ເຫຼືອຄ້າງຈາກການປຸງແຕ່ງຮ້ອນກ່ອນໜ້ານີ້ ແລະ ພັດທະນາເປັນເມັດເຫຼັກເຟີຣາໄຟ (ferrite) ແລະ ເປີລາໄຟ (pearlite) ທີ່ບໍ່ຄ່ອຍເປັນເມັດໃຫຍ່ ແລະ ມີຄວາມເປັນເອກະພາບຫຼາຍຂຶ້ນ. ເມື່ອທຽບກັບເຫຼັກທີ່ບໍ່ໄດ້ຜ່ານການປົກຕິສະຫຼາດ ການປົກຕິສະຫຼາດຈະເຮັດໃຫ້ການຂັດແຕ່ງງ່າຍຂຶ້ນ 15 ເຖິງ 20%. ການຫຼຸດລົງຂອງການສຶກສາຂອງເຄື່ອງມື ແລະ ຄຸນນະພາບພື້ນຜິວທີ່ດີຂຶ້ນ ຈະປັບປຸງອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງເຄື່ອງມື ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງຊິ້ນສ່ວນຢ່າງມີນັກ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ມີການນຳໃຊ້ການປົກຕິສະຫຼາດເຫຼັກໃນການຜະລິດ ແລະ ການຂັດແຕ່ງສຳລັບຊິ້ນສ່ວນທີ່ຕ້ອງການຄວາມຖືກຕ້ອງສູງ ເຊັ່ນ: ເກີຣ໌ (gears) ແລະ ແກນ (shafts).

ການເຮັດໃຫ້ແຂງ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ເປືອຍ: ລຳດັບທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການປັບປຸງຄວາມແຂງແຮງ-ຄວາມຕ້ານທານຂອງເຫຼັກທີ່ມີເນື້ອເຫຼັກກາບອອນກາງ

ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການປັບຄວາມແຂງຂອງເຫຼັກ ເຫຼັກຈະຕ້ອງຖືກໃຫ້ຄວາມຮ້ອນເຖິງອຸນຫະພູມລະຫວ່າງ 800 ຫາ 900 ອົງສາເຊີເລັຽດ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເກີດການປ່ຽນເປັນອັອສເຕນໄນທ์ (austenitizing). ຕໍ່ຈາກຂະບວນການໃຫ້ຄວາມຮ້ອນນີ້ ເຫຼັກຈະຖືກເຢັນຢ່າງໄວວ່າ ຫຼື ຢ່າງທັນທີ ໃນນ້ຳ ຫຼື ນ້ຳມັນ ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ໂຄງສ້າງອັອສເຕນໄນທ์ປ່ຽນເປັນມາເຕນໄນທ์ (martensite) ທີ່ມີຄວາມແຂງຫຼາຍ ແຕ່ກໍມີຄວາມເປີດຫຼາຍເຊີນ (brittle) ເຊັ່ນກັນ. ຂະບວນການນີ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ໄດ້ໂຄງສ້າງມາເຕນໄນທ์ທີ່ມີຄ່າຄວາມແຂງຕາມມາດຕະຖານ Rockwell C ເຖິງ 65 ແລະ ຄວາມແຂງຕໍ່ການດຶງ (tensile strength) ເຖິງ 1,000 ເມກາປາສຄາລ໌. ບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນຄື ໂຄງສ້າງມາເຕນໄນທ์ຫຼັງຈາກການເຢັນແລ້ວ ມີຄວາມເປີດຫຼາຍເຊີນເກີນໄປ ເຖິງຂະນາດທີ່ບໍ່ສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໃນສະພາບການຈິງໄດ້. ວິທີແກ້ໄຂບັນຫານີ້ແມ່ນການປັບຄວາມແຂງອີກຄັ້ງ (tempering) ໂດຍເປັນການໃຫ້ຄວາມຮ້ອນເຫຼັກທີ່ອຸນຫະພູມລະຫວ່າງ 400 ຫາ 700 ອົງສາເຊີເລັຽດ ໃນເວລາປະມານຫນຶ່ງຊົ່ວໂມງ ຫຼື ນານກວ່ານັ້ນ. ຂະບວນການໃຫ້ຄວາມຮ້ອນນີ້ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຄັ່ງຕຶງພາຍໃນ (internal stresses) ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຫຼາຍ ແລະ ສ້າງຄວາມແຂງແຮງໃນດ້ານຄວາມຕ້ານທານ (toughness) ຂອງໂຄງສ້າງຜ່ານການເກີດຂຶ້ນຂອງເຄາບອນໄນດ໌ (carbides) ຢ່າງເລັກນ້ອຍ ເຊິ່ງຈະປັບປຸງຄວາມຕ້ານທານ ແລະ ຄວາມແຂງແຮງໂດຍລວມ. ຂະບວນການປັບຄວາມແຂງສອງຂັ້ນຕອນນີ້ຍັງຄົງເປັນສິ່ງຈຳເປັນໃນການຜະລິດທີ່ທັນສະໄໝ ສຳລັບຊິ້ນສ່ວນທີ່ຕ້ອງຮັບນ້ຳໜັກໃຫຍ່ ເຊັ່ນ: ແກນລ້ອດລົດ (vehicle axles), ແກນຂັບເຄື່ອນເຄື່ອງຈັກ (engine crankshafts), ແລະ ລະບົບເກີຣ໌ທີ່ໃຊ້ໃນອຸດສາຫະກຳຕ່າງໆ.

ເນື້ອໃນຂອງກາໂບນເປັນປັດໄຈທີ່ກຳນົດໃນການເລືອກວິທີການປິ່ນປົວຄວາມຮ້ອນສຳລັບເຫຼັກກາໂບນ

<0.3% C ເຫຼັກ: ບັນຫາຄວາມສາມາດໃນການເຮັດໃຫ້ແຂງ - ເປັນຫຍັງການເຮັດໃຫ້ນຸ່ມ (Annealing) ແລະ ການເຮັດໃຫ້ເປັນປົກກະຕິ (Normalizing) ຈຶ່ງເປັນທາງເລືອກທີ່ດີກວ່າ

ເຫຼັກທີ່ມີຄາບອນຕ່ຳ ບໍ່ມີຄາບອນພຽງພໍທີ່ຈະສ້າງມາເຕັນໄຊດ໌ (martensite) ໃນປະລິມານທີ່ສຳຄັນເວລາເຮັດການຢືດເຢັນ (quenching) ແລະດັ່ງນັ້ນວິທີການເຮັດໃຫ້ແຂງ (hardening) ທີ່ໃຊ້ທົ່ວໄປຈຶ່ງບໍ່ສາມາດນຳໃຊ້ກັບເຫຼັກເຫຼົ່ານີ້ໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ວິທີທີ່ນິຍົມທີ່ສຸດແມ່ນການເຮັດຄວາມຮ້ອນແລ້ວໃຫ້ເຢັນຢ່າງຊ້າ (annealing process) ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ໂຄງສ້າງຈຸລະພາກທີ່ຖືກດັດແປງຈາກການເຮັດວຽກເຢັນ (cold worked microstructure) ຟື້ນຟູຄືນເຖິງສະພາບເດີມຢ່າງສົມບູນ ແລະ ຄືນຄືນເຖິງຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ (ductility). ການເຮັດຄວາມຮ້ອນໃຫ້ເຢັນຢ່າງທຳມະດາ (normalizing) ກໍຊ່ວຍໃນການເຮັດໃຫ້ຂະໜາດເມັດ (grain size) ມີຄວາມເປັນເອກະພາບໃນເລືອກທີ່ຖືກປັ້ມ (forged) ຫຼື ລ້ອນ (rolled) ອີກດ້ວຍ. ທັງສອງວິທີນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ການປັ້ມຮູບ (forming operations) ແລະ ການຕັດແຕ່ງ (machining) ຕໍ່ໄປຂອງເຫຼັກງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນບັນຫາການເບິ່ງເຄີຍ (distortion) ຫຼື ການແ cracks ທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການຢືດເຢັນ. ວິທີການປັບປຸງຄຸນສົມບັດດ້ວຍຄວາມຮ້ອນ (heat treatment methods) ເຫຼົ່ານີ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນການຜະລິດຊິ້ນສ່ວນທີ່ງ່າຍໆ ເຊັ່ນ: ແຜ່ນປົກຄຸມຕົວຖັງລົດ (car body panels), ແຖບເຊື່ອມ (brackets) ແລະ ຊິ້ນສ່ວນໂຄງສ້າງ (structural components) ໃນອຸດສາຫະກຳລົດ. ສຳລັບການນຳໃຊ້ເຫຼົ່ານີ້ ວິສະວະກອນຈະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຄຸນສົມບັດຕ່າງໆເຊັ່ນ: ຄວາມສາມາດໃນການເຊື່ອມ (weldability), ຄວາມສາມາດໃນການດຶງເຂົ້າຮູບ (deep draw ability) ແລະ ຄວາມເປັນເອກະພາບຂອງຂະໜາດ (dimensional consistency) ແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມແຂງແຮງສູງສຸດທີ່ສາມາດບັນລຸໄດ້.

ເຫຼັກຄາບອນກາງ (0.3–0.5% C): ການລະບາຍຄວາມຮ້ອນແລະການປັບຄວາມແຂງ – ເໝາະສຳລັບຄວາມຄາດຫວັງດ້ານປະສິດທິພາບ

ເຫຼັກຄາບອນກາງ ແມ່ນເຫຼັກທີ່ມີເນື້ອໃນຄາບອນຈາກ 0.3 ຫາ 0.5 ເປີເຊັນຕ໌. ເຫຼັກເຫຼົ່ານີ້ເໝາະສຳລັບຂະບວນການປັບຄວາມແຂງ ເນື່ອງຈາກເນື້ອໃນຄາບອນເປັນປະລິມານທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດມາເຕັນໄຊດ໌ບາງສ່ວນເມື່ອລະບາຍຄວາມຮ້ອນ ແຕ່ບໍ່ເຖິງຂັ້ນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຫຼັກເກີດການແ cracks ໃນຂະບວນການປັບຄວາມຮ້ອນ. ເຫຼັກທີ່ຜ່ານການປັບຄວາມແຂງຈະຮັກສາຄວາມແຂງແຮງ ແລະ ຄວາມຍືດหยຸ່ນໄດ້ດີ, ໂດຍຕົວຢ່າງເຫຼັກປະເພດ AISI 1045 ສາມາດບັນລຸຄວາມແຂງແຮງຕໍ່ການດຶງດູດ (tensile strength) ໃນລະດັບທີ່ສູງກວ່າ 800 MPa. ນອກຈາກນີ້, ເຫຼັກປະເພດ AISI 1045 ຍັງສາມາດຕ້ານການເກີດຄວາມເຄີຍ (fatigue) ແລະ ການສຶກສາ (wear) ໄດ້ດີ. ເນື່ອງຈາກລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້, ເຫຼັກປະເພດນີ້ຈຶ່ງຖືກນິຍົມໃຊ້ໂດຍວິສະວະກອນສຳລັບຊິ້ນສ່ວນທີ່ຖືກບັນທຸກໜັກເຊັ່ນ: ແກນລ້ອດລົດ, ຊິ້ນສ່ວນເຊື່ອມເຄື່ອງຈັກ (connecting rods), ແລະ ເກີຣ໌ທີ່ໃຊ້ໃນເຄື່ອງສົ່ງກຳລັງ (transmission industrial gears).

ການເລືອກຕົວແທນການລະບາຍຄວາມຮ້ອນ ແລະ ການຄວບຄຸມການເຢັນເພື່ອໃຫ້ການປັບຄວາມແຂງເຫຼັກຄາບອນມີຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້

ການລະບາຍຄວາມຮ້ອນດ້ວຍນ້ຳ ຫຼື ນ້ຳມັນ: ການດຸນດ່ຽນລະຫວ່າງການເກີດມາເຕັນໄຊດ໌ ແລະ ຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການແ cracks ໃນເຫຼັກຄາບອນ

ປະເພດຂອງຕົວແທນການຢຸດຄວາມຮ້ອນທີ່ເລືອກໄດ້ມີຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ຄວາມໄວທີ່ຄວາມຮ້ອນຖືກນຳອອກ, ວ່າການປ່ຽນຮູບແບບຂອງເຟສຈະເກີດຂຶ້ນຫຼືບໍ່, ແລະ ຂະໜາດຂອງຄວາມເຄັ່ງຄຽດທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນເຫຼັກ. ອັດຕາການເຢັນລົງປະມານ 130 °C/s ຈະສ້າງເຟສມາດເຕນໄຊທ໌ (martensite) ໃນປະລິມານທີ່ຫຼາຍ, ສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດໂຄງສ້າງທີ່ແຂງແຮງຫຼາຍ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ການຢຸດຄວາມຮ້ອນດ້ວຍນ້ຳ ແມ່ນມີປະສິດທິຜົນຫຼາຍສຳລັບຊິ້ນສ່ວນທີ່ມີຮູບຮ່າງງ່າຍດາຍ ແລະ ຕ້ອງການຄວາມຕ້ານທານການສຶກສູນສູງ, ເຊັ່ນ: ເຄື່ອງມືການເກືອບ ຫຼື ແບບຂອງເຄື່ອງຈັກ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ການຢຸດຄວາມຮ້ອນດ້ວຍນ້ຳມັນມີອັດຕາການເຢັນລົງປານກາງປະມານ 80 °C/s. ໃນກໍລະນີນີ້, ອັດຕາການເຢັນລົງທີ່ຊ້າກວ່ານີ້ເປັນຂໍ້ດີ, ເນື່ອງຈາກມັນຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຈາກການຊອກຮ້ອນທັນທີ (thermal shock) ແລະ ການເບິ່ງເບາທີ່ເກີດຈາກການເຢັນ, ໃນຂະນະທີ່ຍັງສາມາດສ້າງເຟສມາດເຕນໄຊທ໌ທີ່ຈຳເປັນໃນເຫຼັກທີ່ມີຄາບອນປານກາງ. ສ່ວນຫຼາຍຮ້ານຜະລິດຈະເລືອກໃຊ້ການຢຸດຄວາມຮ້ອນດ້ວຍນ້ຳມັນເມື່ອເຮັດວຽກກັບຊິ້ນສ່ວນທີ່ມີຜະນັງບາງ, ຮູບຮ່າງທີ່ສັບສົນ, ຫຼື ເຫຼັກທີ່ມີຄາບອນສູງ ໂດຍທີ່ຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການແ cracks ມີຄວາມຮຸນແຮງກວ່າການເພີ່ມຂຶ້ນເລັກນ້ອຍຂອງຄວາມແຂງ.

ໃນຂະນະທີ່ການເຢັນດ້ວຍອາກາດບໍ່ເຮັດໃຫ້ລົດຊາດເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ ແຕ່ມັນຊ່ວຍໃນຂະບວນການປົກກະຕິ (normalizing) ໂດຍອະນຸຍາດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງເປັນປົກກະຕິຂອງເຟສໄຟເຣີດ (ferrite) ແລະ ເຟສເປີລິດ (pearlite) ໃນຈຸລະສະຕັກເຕີ (microstructure) ໂດຍບໍ່ມີຄວາມເຄັ່ງເຄີຍ.

ການເຢັນດ້ວຍອາກາດໃນຂະບວນການປົກກະຕິ: ການບັນລຸການແຈກຢາຍຢ່າງເປັນປົກກະຕິຂອງເຟສໄຟເຣີດ–ເປີລິດໂດຍບໍ່ມີຄວາມເຄັ່ງເຄີຍທີ່ເຫຼືອ

ຂະບວນການປົກກະຕິ (Normalizing) ແຕກຕ່າງຈາກຂະບວນການດັບ (Quenching) ເນື່ອງຈາກມັນໃຊ້ການເຢັນດ້ວຍອາກາດ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ວິທີອື່ນໆທີ່ອາດຈະໄວຂຶ້ນ. ວິທີທີ່ຊ້າລົງນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ວັດສະດຸປ່ຽນຜ່ານໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈາກຂະບວນການ austenite ໄປເຖິງຂະບວນການ ferrite ແລະ pearlite. ດ້ວຍອັດຕາການເຢັນປະມານ 5 ອົງສາເຊັນຕີເງຣດຕໍ່ວິນາທີ, ອັດຕານີ້ຊ້າພໍທີ່ຈະຫຼີກເວັ້ນການເກີດຄວາມແຕກຕ່າງຂອງອຸນຫະພູມ (thermal gradients) ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ວັດສະດຸເບີ່ງເບົາ (warp) ແລະ ເຫຼືອຄວາມເຄັ່ງຄຽດທີ່ຍັງຄ້າງຢູ່ (residual stresses). ນອກຈາກນີ້, ອັດຕາການເຢັນທີ່ຊ້າລົງຍັງສົ່ງເສີມຄວາມເປັນເອກະພາບຂອງຂະໜາດເມັດ (grain size) ໃນທົ່ວທັງສ່ວນຕົວຂອງວັດສະດຸຈົນເຖິງເນື້ອຜິວດ້ານນອກສຸດ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ໄດ້ຜົນດັ່ງທີ່ຕ້ອງການຕໍ່ທັງໝົດຂອງສ່ວນຕົວ. ເມື່ອເຮັດວຽກກັບຊິ້ນສ່ວນເຫຼັກທີ່ມີຄາບອັນຕະລາຍຕ່ຳ (low carbon steel), ວິທີນີ້ມີຄວາມສຳຄັນເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນການຮັບປະກັນວ່າຊິ້ນສ່ວນຈະມີຄວາມສະຖຽນທາງດ້ານຂະໜາດ (dimensionally stable), ເຊັ່ນ: ແຖວໂຄງສ້າງທີ່ຖືກເຊື່ອມ (welded structural beams) ຫຼື ເຄື່ອງປົກຄຸມທີ່ຖືກຕັດແຕ່ງດ້ວຍຄວາມຖືກຕ້ອງສູງ (precision machined housings). ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕົວຢ່າງຂອງກໍລະນີທີ່ວັດສະດຸຈະຕ້ອງບໍ່ສະແດງອອກເຖິງພຶດຕິກຳທີ່ບໍ່ຄາດຄິດໃນເວລາໃຊ້ງານ.

คำถามທີ່ມັກຖາມກັນຫຼາຍທີ່ສຸດ

ຈຸດປະສົງຂອງການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນເຢັນຊ້າແມ່ນຫຍັງ?

ຈຸດປະສົງຂອງການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນເຢັນຊ້າແມ່ນເພື່ອຄືນຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ ແລະ ຄວາມເປັນຈຸລະສະຕັກເທີ (microstructure) ຂອງເຫຼັກ ເພື່ອໃຫ້ເຫຼັກສາມາດນຳໄປປຸງແຕ່ງ ແລະ ປັ້ນຮູບໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນຫຼັງຈາກການປຸງແຕ່ງເຢັນ (cold working).

ການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນມີຄວາມເປັນປົກກະຕິ (normalizing) ສາມາດປັບປຸງຄຸນສົມບັດຂອງເຫຼັກຄາບອນໄດ້ແນວໃດ?

ການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນມີຄວາມເປັນປົກກະຕິ (normalizing) ສາມາດປັບປຸງຄຸນສົມບັດຂອງເຫຼັກຄາບອນໄດ້ໂດຍການໃຫ້ເຫຼັກມີໂຄງສ້າງເມັດ (grain structure) ທີ່ເປັນປົກກະຕິທົ່ວທັ້ງຊິ້ນວຽກ ເພື່ອໃຫ້ເຫຼັກສາມາດຖືກຕັດແຕ່ງດ້ວຍເຄື່ອງຈັກໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ມີຄວາມດັນພາຍໃນໆຕ່ຳລົງ ເຊິ່ງເໝາະສຳລັບຊິ້ນສ່ວນເຄື່ອງຈັກທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ມີຄວາມຖືກຕ້ອງສູງ.

ຂໍ້ດີຂອງການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນກາງ (medium carbon steels) ເຢັນຢ່າງໄວ (quenching) ແລ້ວເຮັດໃຫ້ເຢັນຊ້າ (tempering) ແມ່ນຫຍັງ?

ຂໍ້ດີຂອງການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນກາງ (medium carbon steels) ເຢັນຢ່າງໄວ (quenching) ແລ້ວເຮັດໃຫ້ເຢັນຊ້າ (tempering) ແມ່ນການປັບປຸງທັງຄວາມແຂງແຮງ ແລະ ຄວາມທົນທານ (toughness) ຂອງເຫຼັກ ເພື່ອໃຫ້ເຫຼັກສາມາດນຳໄປໃຊ້ໃນໂຄງສ້າງທີ່ມີຂະໜາດໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະ ມີຄວາມທົນທານສູງຂຶ້ນ.

ບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນເຢັນດ້ວຍນ້ຳ (water quenching) ແມ່ນຫຍັງ?

ການເຢັນຢ່າງໄວເຮັດໃຫ້ການເຮັດໃຫ້ເຫຼັກຄາບອນເຢັນດ້ວຍນ້ຳ (water quenching) ສາມາດເຮັດໃຫ້ເຫຼັກເບິ່ງເຄີຍ ຫຼື ເກີດແຕກເປືອກໄດ້ ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມັນກໍເຮັດໃຫ້ຄວາມແຂງຂອງເຫຼັກເພີ່ມຂຶ້ນ.

ເຫດຜົນທີ່ເຫຼັກຄາບອນຕ່ຳ (low carbon steel) ແມ່ນຖືກເລືອກໃຊ້ໃນບາງການນຳໃຊ້ແມ່ນຫຍັງ?

ເຫດຜົນທີ່ມີການເລືອກໃຊ້ເຫຼັກທີ່ມີຄາບອນຕ່ຳໃນບາງການນຳໃຊ້ ແມ່ນເພາະເຫຼັກທີ່ມີຄາບອນຕ່ຳສາມາດເຊື່ອມແລະຂຶ້ນຮູບໄດ້ງ່າຍກວ່າໃນການນຳໃຊ້ຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ບ່ອນທີ່ເປັນສ່ວນປະກອບຂອງຕົວຖັງລົດ ແລະ ສ່ວນປະກອບທີ່ໃຫ້ຄວາມແໜ່ນໃຈແລະໂຄງສ້າງແກ່ລົດ ໂດຍທີ່ບໍ່ຕ້ອງການຄວາມສາມາດໃນການຮັບນ້ຳໜັກຫຼາຍ.